De Visies van Autochtonen en Allochtonen op de Multiculturele Samenleving in Nederland Aan het onderzoek namen 4672 autochtone Nederlanders (Nederlanders met een Nederlandse culturele achtergrond) en 1184 allochtone Nederlanders (Nederlanders met een culturele achtergrond anders dan de Nederlandse) deel. De allochtone deelnemers hadden een Antilliaanse, Indonesische, Surinaamse, Turkse, of Marokkaanse culturele achtergrond. De deelnemers varieerden in leeftijd en opleidingsniveau, en waren afkomstig uit alle regio’s en lagen van de bevolking in Nederland. Kortom een zeer representatieve steekproef. 1) Het beeld van autochtonen over allochtonen De diverse culturele groepen kunnen verschillen van elkaar op meer dan één aspect, namelijk op de culturele achtergrond zelf, moedertaal, religie, en bijvoorbeeld ook op de geschiedenis die de cultuur deelt met de Nederlandse cultuur. Om een goed beeld te krijgen van de meningen van autochtonen over de diverse groepen allochtonen hebben wij hen gevraagd aan te geven in hoeverre zij zich zelf verschillend voelen van alle andere culturen die aanwezig zijn in de Nederlandse multiculturele maatschappij. Allereerst hebben wij gevonden dat autochtone Nederlanders verschillende afstanden ervaren tot de allochtone groepen. Zo worden Indonesische Nederlanders als minst verschillend ervaren, gevolgd door Surinaamse, Antilliaanse, Turkse en Marokkaanse Nederlanders. Marokkaanse Nederlanders worden dus door autochtonen als het meest verschillend van zichzelf ervaren. Dit verschil wordt in dezelfde volgorde ervaren door de allochtone groepen. Marokkaanse Nederlanders vinden zichzelf ook het meest verschillend van autochtonen, en Indonesische Nederlanders vinden zichzelf het minst verschillend van autochtonen. 2) De steun voor een multiculturele samenleving onder autochtonen De ervaren verschillen tussen groepen zijn belangrijk omdat deze meningen en gedrag voorspellen. Wij hebben autochtonen gevraagd hoe belangrijk zij het vinden dat er culturele diversiteit is in de Nederlandse maatschappij; kortom wij hebben gevraagd naar hun steun voor de multiculturele samenleving. Dit hebben wij gemeten met een schaal die deze steun meet van 1 helemaal geen steun, tot 5 heel veel steun. De autochtonen beantwoordden de vragen in de schaal met één specifieke allochtone groep in het achterhoofd. De resultaten lieten zien dat iemand die als minder verschillend wordt ervaren door autochtonen (bijvoorbeeld Surinaamse Nederlanders) meer steun krijgt van autochtonen om deel uit te maken van de Nederlandse samenleving. Dit is mogelijk te verklaren door het feit dat iemand die cultureel veel anders is een bedreiging kan zijn voor de eigen culturele identiteit. Meer gedetailleerdere analyses van de vragen laten zien dat autochtonen neutraal staan tegenover diversiteit in het algemeen, maar gelijke rechten van autochtonen en allochtonen in positieve zin steunen. Dit leidt in totaal tot een neutrale houding ten opzichte van steun voor de multiculturele samenleving. Het is interessant om op te merken dat slechts 3.7% van de autochtone respondenten negatief tot zeer negatief (een score lager dan 2) stond ten opzichte van een multicultureel Nederland. 2) Acculturatie in de verschillende culturele groepen Het proces van veranderingen dat ontstaat uit herhaaldelijk contact met een andere cultuur wordt acculturatie genoemd. Acculturatie bestaat simpel gezegd uit het beantwoorden van twee vragen: (1) in hoeverre wil ik mijn eigen cultuur behouden? En (2) in hoeverre wil ik de nieuwe cultuur overnemen? Als deze 2 vragen worden gekruist ontstaan er 4 strategieën die mensen kunnen toepassen: o Integratie • Overname van de nieuwe cultuur en behoud van de eigen cultuur o Assimilatie • Alleen overname van de nieuwe cultuur o Separatie • Alleen behoud van de eigen cultuur o Marginalisatie • Geen behoud en geen overname (cultuurloos) De visie van autochtonen over allochtonen Wij hebben autochtone Nederlanders eerst gevraagd wat zij graag zouden willen dat allochtonen doen (voorkeur). Daarna hebben we hen gevraagd wat zij denken dat allochtonen zelf doen of prefereren (waarneming). Zoals in de bovenstaande figuur te zien is geven autochtone Nederlanders de voorkeur aan de assimilatie strategie voor alle allochtone groepen. Zij zien graag veel overname van de Nederlandse cultuur en staan neutraal tegenover het behoud van een andere cultuur. Autochtonen denken dat allochtone groepen graag willen integreren of separeren. Zij denken dat Surinaamse en Indonesische Nederlanders willen integreren, en dat Antilliaanse, Turkse en Marokkaanse Nederlanders willen separeren. Dus autochtonen hebben verschillende ideeën als het gaat om wat zij graag zouden willen van allochtonen en wat zij denken dat allochtonen willen. De visie allochtonen Wij hebben allochtone Nederlanders gevraagd aan welke strategie zij de voorkeur geven. Omdat wij tussen de 1e generatie (mensen die niet in Nederland zijn geboren) en 2e generatie (mensen die wel in Nederland zijn geboren maar een andere culturele achtergrond hebben) verschillen vonden zijn de resultaten opgesplitst per groep en per generatie. 3244Antillianen1eMarokkanen1eTurken1eTurken2eMarokkanen2eAntillianen2eSurinamers2eIndonesiërs1eIndonesiërs2eSurinamers1eBehoudcltuur2 Allochtone groepen kiezen bijna allen voor integratie. Alle allochtone groepen scoren hoog op de overname van de Nederlandse cultuur, maar verschillen vooral op de mate van behoud van de eigen cultuur. Zo willen Indonesische Nederlanders het minst behouden van de eigen cultuur, gevolgd door Surinaamse, Antilliaanse, en Turkse en Marokkaanse Nederlanders. Ook zien we verschuivingen over generaties, vooral bij de Antilliaanse Nederlanders. We zien dat de 2e generatie Antillianen graag wil assimileren, terwijl de 1e generatie Antillianen wil integreren. Het is belangrijk om drie zaken op te merken. Allereerst, is er gevonden dat het beeld dat autochtonen hebben van de acculturatiestrategieën van allochtonen niet altijd klopt. Zo denken autochtonen dat allochtonen graag willen integreren of separeren, echter allochtonen gaven aan dat zij willen assimileren of integreren. Ten tweede, zien we dat autochtonen over sommige groepen een correcter beeld hebben (bijvoorbeeld over Surinaamse Nederlanders, die in beide gevallen worden gezien als integrerend, en daadwerkelijk ook willen integreren) dan over andere groepen (bijvoorbeeld over Antilliaanse Nederlanders die worden gezien als separerend, maar daadwerkelijk willen integreren). Als laatste is het mogelijk dat autochtonen en allochtonen het over verschillende zaken hebben wanneer zij over acculturatie praten. In de twee figuren kunt u zien dat bij de autochtonen vooral spreiding zit op de overname dimensie, terwijl de spreiding bij de allochtonen zich juist bevindt op de behoud dimensie. Omdat autochtonen de focus leggen op cultuur overname en allochtonen de focus leggen op cultuur behoud, is het mogelijk dat in het publiek debat deze groepen zich bezig houden met andere domeinen. Zoals eerder vermeld is dit slechts een beknopt overzicht van de resultaten. Voor inhoudelijke, theoretische, methodologische en statistische vragen kunt u contact opnemen met Yvette van Osch. Wij danken u nogmaals hartelijk voor uw deelname, zonder u was dit onderzoek niet mogelijk geweest.